Miłość w dobie kultury terapeutycznej

Co zrobić, kiedy dobrze znamy swoje schematy, potrafimy je rozpoznać i zrozumieć, a mimo to w naszych relacjach wciąż niewiele się zmienia? Jak budować bliskość pomimo lęku? I w jaki sposób ciało może nam pomóc poczuć się bezpiecznie w relacji z drugim człowiekiem?

Między innymi o tym rozmawialiśmy z psycholożką Kamą Wojtkiewicz podczas specjalnego, bonusowego odcinka podcastu Sznurowadła myśli, nagranego na żywo w ramach festiwalu BlastCast.

Przyglądaliśmy się miłości w dobie kultury terapeutycznej, hiperniezależności i coraz częstszego postrzegania bliskości jako czegoś zagrażającego. Zastanawialiśmy się, jak przestać próbować zmieniać partnera czy partnerkę, a zacząć dostrzegać wartość w jego lub jej odrębności. Bo bliskość nieodłącznie wiąże się z ryzykiem. Nie tylko wtedy, gdy szukamy miłości czy decydujemy się wejść w związek, ale również wtedy, gdy już w nim jesteśmy. Zaufanie nie oznacza przecież stuprocentowej pewności, a budowanie bezpieczeństwa w relacji nie musi polegać na sprawowaniu nad nią kontroli.

Zapraszam do wysłuchania naszej rozmowy!

Nagrania można odsłuchać na stronie podcastu, Spotify, YouTube oraz Apple Podcasts.

Pułapki samorozwoju i kultury terapeutycznej

Miałem przyjemność występować kilkukrotnie u psycholożki Kamy Wojtkiewicz w jej podcaście „Sznurowadła myśli”. Miałem również przyjemność być jednym z rozmówców zaproszonych do współtworzenia książki „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej”. Dwie rozmowy ze mną znajdziecie w rozdziałach „Współczesny kryzys zdrowia psychicznego i rozpad więzi” oraz „Lęki w miłości – co na terapię, a co do życia?”.

Kama Wojtkiewicz zaprosiła do tej książki osoby z różnych dziedzin: psychoterapii, filozofii, socjologii. Wśród nich znaleźli się: Tomasz Stawiszyński, Cveta Dimitrova, Joanna Flis, dr Asia Kubiakowska, dr Julia E. Wahl, dr Joanna Wojsiat, Przemek Mućko, prof. Tomasz Sobierajski i dr Katarzyna Kasia. Dzięki temu powstała opowieść wielogłosowa, momentami spójna, momentami celowo niejednoznaczna. Pojawiają się w niej pytania o granice terapii, o zjawisko psychologizacji codzienności, o to, kiedy język emocji pomaga, a kiedy zaczyna zastępować realne doświadczenie życia. Pojawia się także wątek tego, co można by nazwać zmęczeniem samorozwojem, sytuacją, w której człowiek zna już wiele koncepcji, potrafi o sobie mówić, a jednocześnie niekoniecznie czuje się bardziej zakorzeniony w relacjach czy w sobie.

Poza rozmowami szczególną wartość mają dla mnie osobiste felietony Autorki, które otwierają każdą z części książki. Wnoszą one perspektywę bardziej osobistą, momentami intymną, która dobrze równoważy bardziej analityczny charakter wywiadów.

Ta książka nie daje prostych odpowiedzi. Nie próbuje podważyć sensu terapii ani jej wartości, raczej stawia pytanie o proporcje. O to, co rzeczywiście należy do obszaru pracy terapeutycznej, a co pozostaje nieusuwalną częścią życia, jego niepewności, napięć, wyborów i ograniczeń. W tym sensie jest to także książka o odpowiedzialności, zarówno po stronie osób korzystających z terapii, jak i tych, którzy ją prowadzą.

Jeśli miałbym napisać jednym zdaniem, o czym jest ta książka, powiedziałbym, że jest o próbie odzyskania proporcji. Między refleksją a doświadczeniem. Między terapią a życiem. Między pracą nad sobą a byciem w świecie, który nie zawsze daje się uporządkować.

Książkę wydało Wydawnictwo Agora. Link do książki TUTAJ.