Relacja w zaburzeniach osobowości

Dziękuję wszystkim osobom, które były obecne podczas mojego wystąpienia „Relacja, która leczy: praca terapeutyczna z zaburzeniami osobowości” na Ogólnopolskim Kongresie Psychologów i Psychoterapeutów „Nowoczesne myślenie o terapii – relacje, trauma, osobowość. Aktualne wyzwania w pracy psychologa i psychoterapeuty”. To było dla mnie ważne spotkanie, bo dotyczyło obszaru, w którym psychoterapia szczególnie wyraźnie pokazuje swoją złożoność. Cieszę się, że mogłem podzielić się refleksjami i doświadczeniami klinicznymi.

Fot. Agnieszka Turska-Majewska

Podczas wystąpienia mówiłem o tym, że w pracy z osobami z zaburzeniami osobowości nie spotykamy się wyłącznie z objawem, który można odizolować od całości życia psychicznego. Spotykamy się z utrwalonymi wzorcami przeżywania siebie, świata i innych ludzi. Są one często głęboko związane z historią przywiązania, zranieniami relacyjnymi, próbami ochrony przed bólem czy też sposobami zachowania wewnętrznej spójności. Dlatego zmiana nie polega jedynie na tym, że pacjent „wie więcej” albo „zachowuje się inaczej”. Zmiana wymaga doświadczenia nowej jakości kontaktu, w którym można stopniowo rozpoznawać, regulować i przekształcać to, co przez lata było jedynym znanym sposobem przetrwania.

Podkreślałem również, że relacja terapeutyczna w pracy z zaburzeniami osobowości jest jednocześnie ogromnym potencjałem i obszarem szczególnego ryzyka. Może być miejscem korektywnych doświadczeń, budowania zaufania, naprawiania pęknięć sojuszu i rozwijania bardziej stabilnego sposobu bycia ze sobą oraz z innymi. Może jednak także uruchamiać dawne lęki, obrony, przeniesienia i przeciwprzeniesienia. Dlatego praca w tym obszarze wymaga nie tylko technik, ale także refleksyjności, ramy, empatii, rozumienia funkcji zachowań, superwizji i gotowości do ciągłego monitorowania tego, co dzieje się w relacji terapeutycznej.

W terapii osób z zaburzeniami osobowości relacja nie jest dodatkiem do metody. Bardzo często jest jednym z najważniejszych miejsc, w których zaczyna się zmiana.

Do zobaczenia przy okazji kolejnych spotkań o tematyce psychologicznej!

Terapia osób z zaburzeniami osobowości

Zapraszam na Ogólnopolski Kongres Psychologów i Psychoterapeutów „Nowoczesne myślenie o terapii – relacje, trauma, osobowość. Aktualne wyzwania w pracy psychologa i psychoterapeuty”, który odbędzie się w dniach 25-26 maja 2026 roku w Warszawie (oraz on-line). Będę mieć przyjemność wygłosić wykład „Relacja, która leczy – praca terapeutyczna z zaburzeniami osobowości”.

W relacji terapeutycznej osób z zaburzeniami osobowości może tkwić zarówno ogromny potencjał uzdrowienia, jak i znaczące ryzyko destabilizacji. W relacji z terapeutą mogą ujawnić się dawne nierozwiązane urazy przywiązaniowe, nieuświadomione wzorce relacyjne oraz mechanizmy obronne, które w relacjach codziennych funkcjonują jako źródła cierpienia.

Podczas wystąpienia skupię się na tym, w jaki sposób relacja terapeutyczna może stać się znaczącym czynnikiem przebudowy struktury wewnętrznej oraz kluczowym medium zmiany wzorców funkcjonowania. Przedstawię również perspektywę integracyjną, łączącą różne koncepcje pracy terapeutycznej, w których relacja nie jest jedynie tłem procesu, lecz centralnym narzędziem świadomej pracy, zapoznając uczestników z tym, jak terapeuta może wykorzystywać relację jako przestrzeń korektywnych doświadczeń.r

Omówię także typowe wyzwania charakterystyczne dla psychoterapii osób z zaburzeniami osobowości: trudności w identyfikacji problemów ze względu na ich przewlekły i niejasny charakter, egosyntoniczność wzorców, częstsze i głębsze pęknięcia sojuszu terapeutycznego, wysokie ryzyko dropoutów i pushoutów. Poruszę kwestia refleksyjnego zarządzania przeniesieniem i przeciwprzeniesieniem oraz możliwości i ograniczeń pracy terapeutycznej z perspektywy wspierania psychoterapeutów i psychologów planujących lub już pracujących w tym obszarze.

Serdecznie zapraszam!

Zapisy na Kongres TUTAJ.

Trauma złożona – mity i współczesna nauka

Chociaż wśród specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym wzrosła akceptacja koncepcji złożonego PTSD, to nadal istnieją pewne wątpliwości (zarówno co do samej diagnozy różnicowej, jak i samego rozumienia tego zjawiska). Czym zatem jest trauma złożona i dlaczego tak łatwo pomylić ją z zaburzeniem osobowości typu borderline czy ADHD? Dlaczego nie da się pracować z traumą bez pracy z ciałem? Jaki obraz siebie i problemy w relacjach mają osoby z diagnozą cPTSD? I co pomaga pacjentom przestać traktować ciało jak wroga i przerwać ciągle odtwarzający się zapis traumatyczny?

Na te i inne pytania odpowiadałem w Sznurowadłach myśli.

Nagrania można odsłuchać na stronie podcastu, Spotify, YouTube, Apple Podcasts oraz Google Podcasts.

Sznurowadła myśli